الْقَتْلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ إِلَّا الدَّيْنَ فَإِنَّهُ لَا كَفَّارَةَ لَهُ إِلَّا أَدَاؤُهُ أَوْ يَقْضِيَ صَاحِبُهُ أَوْ يَعْفُوَ الَّذِي لَهُ الْحَقُّ.(بحارالانوار 97/ 10، ح 13؛ علل الشرائع 2/ 528)امام باقر (ع) فرمود: هر گناهى كه انسان مرتكب شده باشد، با كشته شدن در راه خدا از بين مىرود
مگر دَينى كه بر گردن انسان است.بنابراين كفاره آن بدهى به اين است كه يا خودش آن را ادا كند يا اينكه صاحب دَين از گرفتن از آن صرف نظر نمايد و يا اينكه آن كسى كه اين دَين حق اوست، آن را ببخشد.1. باقى ماندن حق الناس و دين بر عهده شهيدان: خداوند همه گناهان و كوتاهىهاى شهيدان را پس از شهادتشان
مىبخشايد و آن را جبران مىكند، مگر حق الناس را، كه جز با اداى آن (توسط بازماندگان يا دوست) و يا گذشت صاحب دين يا كسانى كه مىتوانند آن حق را ببخشند، جبران نمىگردد.كُلُّ ذَنْبٍ يُكَفِّرُهُ الْقَتْلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ إِلَّا الدَّيْنَ فَإِنَّهُ لَا كَفَّارَةَ لَهُ إِلَّا أَدَاؤُهُ أَوْ يَقْضِيَ
صَاحِبُهُ أَوْ يَعْفُوَ الَّذِي لَهُ الْحَقُ شهيدان:عدم بخشش حقالناس از 1؛ بخشش گناه 1 508- 1 جهاد در آيينه روايت(ج2) 497 كتاب هفتم: بحارالانوار
01:44 - 27 July 2026
161 Views