دههی محرمی دیگر از هجران جانسوز پدر معنوی #دامغان، عالم عامل ربانی، مرحوم آیتالله حاج سید محمود حسینی ترابی رضواناللهعلیه گذشت و با گذر ایام، یاد آن روحانی وارسته و نیکومرام، از دل و جان ارادتمندان او، فراموش نشد. فقیه فرزانهای که در تمام عمر شریفش، مردمی بود و تا آخر مردمی ماند و در خدمتگزاری به آحاد جامعه و رفع حوائج آنان، از هر تلاش و اقدامی که میتوانست گرهگشای مشکلات نیازمندان باشد، هرگز دریغ نکرد. آنجا که لازم بود برای کاهش آلام آبرومندان، بذل آبرو کند، درنگ نمیکرد و با آن سرمایهٔ عظیم عزت و مقبولیت و محبوبیتی که داشت، سخاوتمندانه و بزرگوارانه، از گوهر عزتمندی و کرامت نفس خویش در این مسیر خیرخواهانه بهره میجست.در همهٔ روزهای زعامت دینی و اجتماعیاش، خانه و دفتر امام جمعه زاهد و پارسای بیادعای شهر، مأمن و ملجاء دردمندان و مستضعفان و بیپناهان بود.کینه و حقد و حسد و عصبیت و خشم و غضب و دنیادوستی را در عنفوان جوانی به مسلخ هواهای نفسانی برد و در این بازار مکّارهی حیات مادی، نفس مهذّب خویش را گرفتار نفسانیّات و تمنیّات دنیایی نکرد.آن گنج باارزش و قیمتی را که دیگران در قدرت و ثروت و مکنت و عزتهای ظاهری به دنبالش بودند، هنگام نمازهای شب و بندگی خالصانه به درگاه باریتعالی، از دربخانهٔ رحمت بیمنتهای ربوبی دریافت میداشت و با چنان غنای نفسی، هماره خویشتن را از زخارف دنیوی و دلبستگیهای مادی، بینیاز مینمود.رحمت و رضوان الهی نثار روح مطهرش.#شهاب_الدین_بنائیان