میدونی....واکنشم به این صداهایی که از دورم میاد اینه که خب که چی؟زیباترین و زشت ترین و رئوف ترین و بی رحم ترینِ زمین خاورمیانهست، تا آدم بوده توش جنگ بوده، این چیزا تکراری شده، انقدم اینجا زندگیا الکیه و جون آدما ارزون قیمت که خودت خندت میگیره، ولی خب چه میشه کرد؟
زندگیه دیگه، هم یه هدیهست هم یه تنبیهه. درکل تلخ و دوست داشتنیه.
ولی من هنوزم امیدوارم که واسه یه روز هم که شده، فقط یه روز! صبح که پا میشیم با خنده پاشیم شبم با خنده بخوابیم، بین صبح تا شبم از خنده دلدرد بگیریم، میخوام واقعا اینو.