وطنِ زخمی، هنوز ایستاده است؛مثل کوهی که طوفانها از شانههایش گذشتهانداما قامتش خم نشده است.خاکش شاید خسته باشدو آسمانش گاه ابری،اما در رگهای همین خاکخونی جاری است که نامش امید است.وطنِ زخمی رانه با اشککه با ایستادن باید فهمید؛با مردمانی که در سختترین روزهاباز هم چراغ خانههایشان را روشن نگه میدارند.زیرا وطنگاهی زخمی میشود،اما هرگز بیفرزند نمیماند؛همیشه دلهایی هستندکه برای دوباره برخاستنشمیتپند.:::
12:54 - 8 March 2026