دیر نباشد که بر اهل بصیرت مکشوف شود: درجایی تقسیم کارشد، اشعری به حرفهای لذیذ از نردبان عوامزدگی مردم بالا رود و برکرسی نشیند؛ زانسو اشعث به مجلس ظاهرا شور رفته جاده را صاف کند تا مالک و عمارها را کت و بال ترس عوام از معاویهها ببندند و علی را به مسلخ حکمیت بکشانند. غافل ازینکه والله خیرالماکرین!

